Analiza omawiająca jest, jak się można domyślać, dokładniejsza i obszerniejsza od analizy wskazującej; przedstawia „szczegółową problematykę dokumentu, zawarte w nim najważniejsze dane faktograficzne, zastosowane metody, tok rozumowania oraz wnioski autora wraz z ich uzasadnieniem”. Najobszerniejszym i „wszechstronnym omówieniem treści dokumentu z szerokim uwzględnieniem danych faktograficznych” ma być streszczenie dokumentacyjne. Wszystkie te oraz inne analizy w…
Różne analizy dokumentacyjne, które są przecież jakimiś rodzajami streszczeń stosowanych w tzw. informacji naukowej, odnajdujemy w dziewiętnastowiecznych tygodnikach galicyjskich. A choć nie nazywano ich współczesnymi terminami i nie były znormalizowane, służyły przekazywaniu wiadomości o treści, a nierzadko i o cechach zewnętrznych publikacji oraz rękopisów i archiwaliów. Niektóre pojawiały się w postaci krótkich notatek (analizy wskazujące),…
Przykładów w tym względzie dostarczają napotykane w tygodnikach recenzje, korespondencje, felietony craz inne artykuły, wreszcie bibliografie analityczne, niektóre ogłoszenia i katalogi księgarskie, o których jeszcze będzie mowa dalej. Obszerniejszymi streszczeniami posługiwali się najczęściej redaktorzy dodatków Oziennika Polskiego. W przeciągu np. 1894 r.w Dodatku Literackim Dziennika Polskiego ukazało się przynajmniej kilkanaście streszczeń artykułów prasowych, utworów literackich i…
W numerze 63 (właściwie 39 z 1 października 1894) pt. „Obyczaje chińskie” streszczono fragment książki pisarza francuskiego dr d’Estrev, według którego kultura chińska zawsze jest przeciwieństwem europejskiej, jak książka europejska jest odwrotnością książki chińskiej:„Książka chińska zaczyna się tam, gdzie się u nas kończy. Zgłoski stawia się tam od prawej strony ku lewej i od góry ku…
Streszczenia ukazywały się również w Echu Literackim. W rubryce „Wiadomości artystyczne i literackie”, m.in natrafiamy na taką krótką relację wywiadu prasowego: „Interwiew z Sienkiewiczem miał w ostatnich dniach współpracownik Gońca Łódzkiego. Znakomity autor „Quo vadis” zwierzył się przed dziennikarzem,że udaje się do Nizzy jedynie dla wypoczynku, gdyż czuje się zupełnie zdrów. Na zapytanie, czy „Krzyżaków’ doprowadzi do…
Ukazać się miała pod tytułem przełożonym przez streszczającego na „Romans paryżanki”, a fantazjowaniem na temat XX w. podobno piętnowała wynaturzenia stulecia XIX. Ta dość niezwykła powieść ukazująca przeżycia dziewczyny, co krok napotykającej na cuda naszej techniki, roztaczała przed czytelnikami również wizję niespotykanych w XIX wieku środków masowego komunikowania. Po części streścił je następująco: „Zaledwie – bohaterka…
W XX wieku pisane gazety już nie istnieją. Epoka, olbrzymi dziennik, przy którym Helena ma być kronikarką salonów, zajmuje pałac, gdzie funkcjonują fonografy i maszyny elektryczne – wiadomości rozchodzą się telefonami, osobny przyrząd wprowadza redakcję w związek z korespondentami na najdalszych punktach świata i pozwala jej widzieć naocznie bitwy itp., i od razu zdawać z…
W tygodnikach galicyjskich, zwłaszcza XIX w., czytelnik stosunkowo często natrafia na nienarracyjne formy wypowiedzi, a pomiędzy nimi na wszelkiego rodzaju soisy rzeczy, przedmiotów itp. zestawienia, o- becnie przez niektórych najchętnie i nazywane spisami treści. „Encyklopedia wiedzy o książce” defini je spis treści jako „zestawienie zawartości książki, objemujące wszystkie jej elementy (słowo wstępne wstęp, rozdziały, podrozdziały,…
Spis rzeczy (treści) pojawiał się i nadal występi ie we wszelkiego rodzaju wydawnictwach ciągłych, a więc i w czasc smach. W tygodnikach galicyjskich stanowił istotny i stały składnik .nformujący o zawartości pojedynczego zeszytu, wyodrębnionego zbioru kwartalnego, półrocznego lub rocznego, nazwywanego w jednych wypadkach tomem, w innych rocznikiem. Podobnie jak w książce, spis rzeczy umieszczano albo na…
Spis rzeczy jako środek przekazywania wiadomości o pojedynczym numerze czasopisma częściej pojawiał się w ostatnich latach XIX w. Używany był albo do informowania o zawartości tygodnika, w którym był drukowany, i wówczas jego miejsce znajdowało się tuż pod główką kolumny lub na końcu numeru, albo do zapoznawania z zawartością innych periodyków, i wtedy znajdował miejsce…
